AARDE I


Aarde hou ik vast

Aarde laat ik los


Oceaan, in jouw diepte

Verdrink ik in mijn diepte


Ik adem

Vandaag angst, heb ik je lief


 


AARDE II


Slang wentelt en wentelt

En wentelt om mijn lijf


Zo veranker ik en word

Ik opgenomen in Aarde

Zo word ik Aarde


Zo word ik Slang die wentelt

En wentelt en wentelt


  


DEEL I

Dit zijn de woorden die mijn naam dragen:  

"Ik heb je in haar armen geroepen, 

en zie, je bent van ver gekomen.

Zij heeft haar koers in jou bepaald.

Weet, dit alles hier is voor jou!

Met de rook van mijn voorvader,

dít is mijn glorieuze afscheid aan jou!

Vaarwel mijn liefste, mijn engel.

De bomen weten van jouw lot, 

wortelen jouw weg, navigeren op de 

sterren 

en schelpen. 

Ga door, ga verder mijn liefste maar

zoek niet langer: je bent gevonden."


  


DEEL II  

Dit zijn de woorden die mijn naam dragen:

opgerolde Tobacco bladeren
in de palm van mijn rechterhand
mijn rechterhand
mijn stofnaam
niet langer een gevangenis
maar een hemelpoort
die stem, gezicht, handen en voeten geeft
aan heilige geest
plantbladeren stromen over mijn wangen
stromen over mijn lippen
de ontmanteling van mijn ziel een offer van Tabak
oh om geopend te worden
in een dieper
dieper
nog dieper openen
verscheurd te worden
de rauwheid van deze naakte pijn te voelen
om volledig te zakken in een lijf dat vrouw is
dit is de heilige Tabaquito in mijn hart


ik ben het tabaksoffer
in de armen van Ayamama
gelegen aan elke boom ooit gekapt, ooit geplant

biddend, zingend, huilend

het mysterie ontlokkend
door mij heen fluisterend
door de trage tijd
door getatoeëerde huid
de herinnering
en het enige antwoord: 

al het leven is heilig


ik ben leeg  
gelegen aan jouw voeten
is het puurheid wat ik vind
jij zingt tot mij in de diepte 
bij de wortel van mijn bestaan
bij de kribbe van mijn dood
hier stop ik met zoeken 
ik ben gevonden


in het hart van Tabaquito


 


Hier zitten is genoeg
Hand in eigen hand
Kijken naar de wolken 
Vandaag is blauw de kleur in mijn ogen 
Hier is geen verleden

Geen toekomst 
Geen weg
Walviswolk slaapt in het grijs
Haar zachtheid de zetel waar mijn wereld begint 


Ik besta in het blauw

In watervolle, lieve, eigen armen
In het zachte levende wolkenlandschap
In walviswolken om zachtjes in te sterven 

Ik ben met de zon ondergegaan en verwonderd weer opgekomen


  


ZWART


Jij vult mijn hoofd, zegt dat deze

man mijn tranen niet waard is.


Jij streelt mij alsof ik het liefste,

zachtste ding in de wereld ben.


Ik val in herhaling. Mijn lijf verlangt

slechts zijn lijf tegen het mijne.


Ik bevredig mezelf. Hoor amper hoe

jij een hoer van me maakt.


Jij verteld mij verder van huis. Tot

er niets dan zwart is voor mijn ogen.


Terug in de wereld, ben ik terug bij af.

jij streelt mij zacht alsof ik jouw liefste ben.


Maar mijn lijf verlangt slechts zijn lijf

tegen het mijne. Ik ben verlaten.


  


MENSELIJKHEID


Jij bent een heks.
Vliegt niet met bezem maar met engelen vleugels.
Tovert niet met groene paddendrankjes maar met een hart vol liefde.
Jouw wijsheid is het stille lied van altijd groene bomen die de aarde in een eeuwige omhelzing houden met hun wortels.

Ik ken nog maar een paar woorden van jouw taal, kleine heks. 
Genoeg om te weten dat ik verder niks weten hoef. 


In de droogte verloor ik mijn menselijkheid een tijdje 
maar het komt langzaam bij me terug. 
Het heeft lang en hard geregend en het is nog niet klaar. 
De modder heeft mijn huid al vernieuwd, mijn ogen gekleurd, gaatjes in mijn gebit gevuld, mijn oren ontstopt: iets van mijn pijn weggenomen. 
Ik herinner mij weer hoe lief te hebben. 
Ook dat wat ik dacht niet te kunnen liefhebben. 
Menselijkheid is een aardse gave. 
De modder heeft het terug geschonken. 
Stroomt mij terug naar zee. 

Ik heb je lief, kleine heks.


  


KOSMOSVROUW 


Mos groeit zachtjes haar mossige gedichten;
tere blaadjes, bloemetjes roze, geel, wit.
Kietelt met haar mossige monsterhandjes,
zachtjes de drassige, natte aarde waar ik zit.


Mos vuurt zachtjes zachtmoedige kosmos.
Zuurstofrijk en rond haar mossig noorden.
In mij haar sterren, haar lavasteen, behaard,
met haar bemoste waterhoudende woorden.


Mos bloeit zachtjes haar in groen verweven lot.
Diep bedraad, geworteld, aards verbonden.
Vederlicht dromend dat wat ze ten diepste is;
Landsmoeder van zachte doorweekte gronden.


Mos bezielt mij, keert mij heel teder om en om,
kosmosvrouw is zij, net als ik; groots en klein,
speels met monstervoetjes en mossige handjes.
Zo zij zichzelf geeft; eert mij nat en zacht mos te zijn.


  


AARDE GODIN HEMEL GODIN


Moeder zegt: 'Stamp, stamp, stamp,
en als je niet kan stampen; 
lach, lach, lach
en als je niet kan lachen;
huil, huil, huil.'


Moeder zegt: 'Luister naar het gras,
vergeet wat de mensen zeggen.'
Moeder zegt: 'Luister naar het mos,
vergeet wat de mensen zeggen.'


Moeder zegt: 'Het is tijd.'
Moeder zegt: 'Wees moedig.'
Moeder zegt: 'Zing!'
'Tot het donker wordt,
tot het licht wordt,
tot rusten leven wordt,
tot leven liefde wordt,
liefde je luidste lied.'


Moeder zegt: 'Dans, dans, dans,
en als je niet kan dansen; 
zing, zing, zing
en als je niet kan zingen;
bid, bid, bid.'


Moeder zegt: 'Luister naar de bergen,
vergeet wat de mensen zeggen.'
Moeder zegt: 'Luister naar de stenen,
vergeet wat de mensen zeggen.'


Moeder zegt: 'Je bent een vrouw naar mijn hart.'
Moeder zegt: 'Je bent mijn liefdeslied.'
Moeder zegt: 'Zing!'
'Tot het water helder wordt,
tot de aarde groen wordt,
tot liefhebben leven wordt,
tot leven liefde wordt,
liefde je enige lied.'


  


Kom bij mijn oude beenderen rusten.
Zing je hart open aan mijn voeten.
Sinds je dood heb ik om je gehuild.
Ik heb voor je gezongen vanaf je geboorte.
Jij zal mij herkennen en je zal mij beminnen. 
Het zal regenen en de aarde zal groen zijn.
Kom in mijn stroming verblijven,
met de vissen, bladeren en wolken.
Denk niet aan hoe je moet leven maar 
herinner je hoe we altijd samen zongen. 
Ik herken jou uit duizenden en ik bemin jou. 
Het zal regenen en de aarde zal groen zijn.


Ik kende jou al voordat jij jezelf kende.
Ik ben nu oud en traag geworden
maar we zullen zingen en dansen
ook al lijkt de wereld steeds donker. 
Dans, zing en dans ook al is het donker.
Het zal regenen en de aarde zal groen zijn.
Schrijf, ook als je denkt dat je klaar bent.
Je voeten hebben ons nog veel te vertellen.
Je nagels, je haren en je sproeten zijn 
werelden die verteld willen worden. 
En de wereld, ja de wereld wil het horen.
En het zal regenen en de aarde zal groen zijn.


  


VLAM


Ik adem je geur, je blik, je stem

En je lach.


Ik droom je mond, je lippen, je tong

en je tanden.


Ik kus je pezen, je spieren, je botten

En je vlees.


Ik vind mezelf immer, aldoor, alsmaar

Zuchtend naar jou.


  


MAENADISM 

2-talig gedicht


take the hairs of my legs and armpits 
take the true size and shape of my breasts 
and labia. Take the fat of my animal body 
hold my mirror beauty against me
strip me from mother nature 
shoot the wolf inside of me
and tell me what
to buy to make it all right again 


and I will keep myself
lost 
in the myth of beauty
and the poetry of broken things
captured 
by the self-imprisoned mind 
self-blinded eyes
self-smothered voice


with this almost full moon
as I am listening to the soft smothered cries 
of my mother 
and grandmother 
as water and fire touch my soul 
in the softest whispers
the earth inside of me bears it no longer


you see what the 
worlds mind suppresses, ignores or fears
the animal body does not forget 
and I will not stop until 
I have remembered how to voice the howling 
in my toes and the ancient memories buried inside
until I've tasted all the sacred black shades of my fur
I will not stop until I have kissed 
every wolf bone inside of me back to life 
and then, when the moon is full again
when dreams of the wild have found breath again
I will not stop until you have found yours


-


MAENADISM 

2-talig gedicht


neem de haren van mijn benen en oksels 
neem de ware grootte en de vorm van mijn borsten 
en schaamlippen
neem het vet van mijn dierlijk lichaam
gebruik mijn spiegelschoonheid tegen mij
strip me van moeder natuur
schiet de wolf in mij
en vertel me wat ik moet kopen om het allemaal 
weer beter te maken 


en ik 
zal mezelf verloren houden 
in de mythe van de schoonheid
in de poëzie van kapotte dingen
gevangen door de zelf-opgesloten geest
zelf-verblinde ogen 
zelf-gesmoorde stem 


met deze bijna volle maan 
terwijl ik luister naar de zachte, gesmoorde kreten van 
mijn moeder 
en grootmoeder 
terwijl water en vuur mijn ziel aanraken in de zachtste fluisteringen
verdraagt de aarde in mij het niet langer


wat de geest van de wereld onderdrukt, negeert of vreest, 
is door het dierlijk lichaam niet vergeten zie je 
en ik zal niet stoppen totdat 
ik heb herinnerd hoe stem te geven aan het wolvengehuil 
in mijn tenen en de oude herinneringen die 
daarin besloten liggen 
ik zal niet stoppen totdat ik alle heilige zwarte tinten 
van mijn vacht heb geproefd 
ik zal niet stoppen totdat ik elk wolvenbot in mij 
weer tot leven heb gekust


en dan, wanneer de maan weer vol is, wanneer dromen 
van wat wild is adem heeft gevonden 
dan zal ik niet stoppen totdat ook jij het jouwe vindt


  


SENSATIVE OCEAN


As long As I can remember I always dreamed the freedom of the infinite sky ocean, 

the freedom of the sensitive water ocean and their dance of becoming clouds, 

waves, ocean, clouds, waves, ocean again.


How the wind comes up all mysterieus, messing up my hair, dis-appearing 

into nothingness or marrying into form; with an oaktree maybe, 

or desert sand, who knows. 


The sun says we humans are always striving to be something we're not, our human 

love form unloved, live uncelibrated, leaving us empty and the moon she agrees. 

And I am starting to see their point. 


Because I feel like bottled water most of the time. When I was younger 

I was told I couldn't just come and go like the wind but I had to stay 

so I learned how to leave instead.   


When I was younger I spend a lot of time dreaming the sensitive ocean before 

going into sleep. I have always dreamed mermaids and dolphins 

and also sharks, and loved them the most. 


I don't remember when love turned into fear but it happened one day: 

my universe shrinking into the size of a plastic water bottle, the open 

earth ocean no longer a save place for me to dream


I don't remember when I left my ocean home behind but I did, shark lover

eaten by fear, water something outside of myself, it must have 

been then that I forgot how to be free.



 

 Alle gedichten zijn door mijzelf geschreven, tenzij anders vermeld.